Pizza
545 Kelimeler
Okuldan çıkıp da eve giderken, "Ben o arabaya asla binmem." diyen Betül'ü zorla arabaya tıktıktan sonra sürücü koltuğuna geçtim.
"Sıkı tutun paraşüt. Uçuracağım seni."
"Eda. Eda... Eda lan!" diyen Betül'ün son kelimede sesinin yükselmesinin nedeni çoktan gaza basmış olmamdı.
"Efendim canım." deyip ona dönünce bir yandan emniyet kemerini takip bir yandan da "Dönsene kızım önüne." diye bağırdı.
"Ama be. Sana da yaranılmıyor." diyerek daha da bastım gaza.
Betül bildiği tüm duaları okurken, drift attırarak arabayı park edince bana bol bol söverek indi arabadan.
"Geber emi. Öl Eda öl. Ay midem." deyip arabanın yanına çökerken, kahkaha atarak kapıyı açtım.
"Iyi oluyor sana. Bir daha hayal kurarken biraz daha dikkat edersin."
"Defteri kim aldı acaba?" diyerek kaşlarını çattı eve girerken. "Bık çık gızıl bıtıl. He nah güzel. Senin seçeceğin defterin ben."
"Ama güzeldi." deyip dudak büzdüm. "Nasıl çıkacağız biz ya?"
Betül kendini koltuğa atarken, "Aslında bir fikrim var." deyince yanına oturup meraklı bakışlarımı ona diktim. "Deftere yazdığımız gibi kötü çocuğa aşık olacaksın. Belki deftere yazdığımız her şeyi yaşarsak çıkarız. Yapılacak görevler gibi düşün." Hah! Bende hata ki Betül'den mantıklı bir konuşma bekliyorum.
"O çocuk tiksinç resmen. Hem hiç elektirik alamadım."
"Ne demek elektrik alamadım kızım? Alacaksın. Almak zorundasın. Ya tek çıkış yolumuz buysa bu defterin içinden? Götüne trafo mu soksak acaba?"
"O trafoyu sana monte ederim Betük." deyip kaşlarımı çattım. "Başka çare yok mu ki?"
"Aklıma gelen tek şey bu Eda. Defter de ortada yok zaten, denesek?"
"Yap yap. Deneme tahtası da yap beni." diyerek küçük Emrah bakışlarımı ona diktim. "Senin için onu da olurum ben be. Eda kim ki zaten?"
Beni hiç takmayarak, "O değil de acıktım ben kanka." diyen Betül'e elimin tersiyle çarpıp üzerimdeki saçma formadan kurtulmak için yukarı çıktım, "Bir işe yara da pizza siparişi ver." diye bağırarak.
Üzerimi değiştirip aşağı inince kapının çalmasıyla birlikte kapıya doğru yönelip açtım. Pizzacı çocuk elindeki pizzaları uzatırken, cüzdanıma yöneldiğim sırada "Parası ödenmişti. Iyi aksamlar." diyerek pizzaları elime verip gitti. Kapıyı kapatırken aşağı inen Betül'e bakıp "Dolaptan kola getir." diyerek salona geçtim.
"Dolapta kola olduğunu nerden biliyorsun?"
"Dolap full abur cubur, dondurma ve kola dolu. Eminim, çünkü aklımdan geçmişti." derken Betül'ün "Yuh, bu ne?" diyen sesi geldi kulaklarıma.
Elindeki kolalarla birlikte salona gelirken, "Dolap resmen cennet kızım." diyerek yanıma oturdu. "Kantine gittiğimde cüzdanımdan 500 tl ve sekiz kredi kartı çıktığı zaman bile bu kadar şok olmamıştım."
"Pizzayı da sekiz kredi kartından biriyle ödedin sanırım."
Pizzlardan kafasını kaldırıp "Telefonla Sipariş verdim." dedi. "Yani ödeme yapmamıştım."
"Ama çocuk ödendi dedi."
"Böyle bir şey düşünmüş müydün?" Betül kaşlarını çatıp bana bakınca kafamı iki yana salladım. Bana sorduğuna göre o da düşünmemişti demek ki.
Betül "Çok garip." derken bir yandan da pizzayı sömürmeye devam ediyordu. "Belki de aklımızdan geçti ama unuttuk."
"Belki de." diyerek pizzayı yemeye başladım ben de. "Şu defteri tekrar mı arasak?"
"Çatıya varana kadar aradık kızım ya."
"Offf. Bilmiyorum Betül. Tamam zengin hayatı, ilgi görmek falan güzel de, yazdıkların aklıma geldikçe korkuyorum."
"Ne yazmışım ki ben ya?" derken, gözlerini kocaman açarak "Pizzacı çocuk!" dedi Betül.
Koşarak cama çıkarken, peşinden koşup baktığı yöne baktım.
"Ne var orada?"
"Biricik aşkın. Seni korumak için burada."
"Kimden?"
"Allah belamı versin benim emi!" diye bağırarak koltuğa attı kendini. "Gel otur şuraya, bayılınca yere düşüp kafanı kırma."
"Ne bayılması lan!" derken çoktan gözlerim kararmaya başlamıştı bile. "Betül..."
"Korkma kanka. Esas oğlan kızı kurtaracak. Yani inşallah."
- Yazar
