Giriş
263 Kelimeler
"Aşağıda neler oluyor? Babamın sesi çok öfkeli geliyor." dedim. Melahat kapıda beklemekten vazgeçip yavaşça yatağıma oturdu.
"Akif abin." dedi sadece. "Ne oldu abime? İyi mi? Neyi var?" Akif abime bir şey oldu diye çok korkmuştum.
"Şu anlık kimsenin bir şeyi yok."
"Ne demek şu anlık kimsenin bir şeyi yok. Melahat ağzında geveleme de söyle neler oluyor?"
"Abin...Kız kaçırmış Zelal. Hem de Arslanoğlullarının kızını."
Herkes amcamları yolcu etmek için kalkarken dışarıdan araba sesleri geldi. Hemen ardından bir el silah sesi. “Kardeşim nerede Nazin’im nerede lan?”
Gelen Adar Arslanoğlu’ydu.
Merdivenlerden erkek sesleri gelmeye başlayınca o tarafa döndük. Ağalar aşağa inmeye başladı. En önde Hasan Ağa vardı. Arkasından erkek kardeşi geldi. Sonra babam, Akif abim, Adar ve Adar’ın babası vardı. Sonra bütün ağalar salona girdi. Hasan Ağa solunun ortasında durdu. “Berdel olacaktır. Adar ile Avşin’in evlenmesine karar verilmiştir.”
Bir dakika. Ne?
"Annem mi? Ne annesi ya ne annesi! Yengem büyüttü beni baba yengem. Amcam senden daha çok baba oldu bana. Sen senin olmayan kızlara babalık yaptın. Kendi öz kızına zerre değer vermedin. Annen dediğin kadın beni köle gibi kullandı be! Kendi evimde çalışan gibi büyüdüm ben." Babam oturduğu yerden kalkarak üzerime yürüdü. "Ne biçim konuşuyorsun lan sen?" Babamın peşinden Adar ayağa kalktı. Bir hızla yanıma doğru geldi. "Bundan sonra Avşin ile düzgün konuşacaksın! Babası olman umurumda değil. Avşin bugünden itibaren bir Arslanoğlu. Ew jina min e. Herkes bunu bilerek davranacak." Kalakalmıştım. Odadakilere baktığımda bazıları benim gibiydi. Bazıları ise gülümsüyordu. Hasan Ağa, Adar seni istedi dediğinde çok inanmamıştım ama gerçekti. Adar beni çoktan kabul etmişti.
Ew jina min e. O benim karım.
- Yazar
