Gülce TURAN
Seval ve Pamir abi gittikten sonra Egemen kış bahçesine girip yanıma geldi.
Yüzümün yandığını hissettiğim için başımı eğdim ve kendimi saçlarımın ardına sakladım. Elbette ki bu kaçışım, Egemen’in elinin çenemi tutmasına kadardı.
“Kaldır kafanı Gülce.” Sesindeki ciddiyet dediğini yapmam için beni tetikledi.
Bakışlarımız birleştiğinde gözlerinde gördüğüm ifadesizlik canımı sıktı.
“Egemen sen iyi misin?”
“İyiyim güzelim.” Verdiği baştan savma cevap beni daha da gerdi.
“Emin misin?”
“Eminim. Sen beni bırak da kendin söyle iyi misin? Nereden çıktı bu dediklerin?” Egemen’in düşüncemi duyduğunu hatırladım.
Az önce endişeyle giden utancım son gaz geri geldi. Ayıp bir davranış olduğunu bilsem de omzumu silkip onu cevapsız bıraktım.
Egemen silktiğim omzuma minik bir öpücük kond
