Naz~
Beytepe'nin çimlerinde Heidi gibi koşturasım vardı ancak okulun ilk yılından insanların aklında bir ruh hastası olarak kalmak istemiyordum. Üç gün önce Boran ile yaptığımız konuşma belki birçok kişi için pek de tatmin edici sayılmazdı. Ama arkadaşlar, ben yıllardır bu adamın, gözünün bir kez olsun bana değmesini bekliyordum. Evet, Boran hâlâ çok çekingendi. Gerek abimle olan dostluğu, gerekse önümüzdeki sürecin belirsizliği Boran'da tutukluğa neden oluyordu. Yine de ne olursa olsun; onu her mimiğinin, her bakışının, sesinin her tonunun ne anlama geldiğini bilecek kadar iyi tanıyordum. Bu yüzden sevildiğimden emindim. Boran'ın bütün endişesinin benim üzülme ihtimalinden ibaret olduğundan emindim.
"Bu güzel gülümsemenin nedeni, havanın güzelliği mi?"
İrkilerek açtım gözümü. Onur mavi
