Boran ~
İçimdeki öfke çılgın bir kazan gibi kaynarken, bir katilin soğuk gülümsemesiyle baktım karşımdaki sarışın çocuğa. Salonumda oturmuş, sevdiğim kadının hazırlanmasını bekliyordu. Tedirgin bir bakış attı bana. Pis pis sırıttım.
"Naz'ın abisi ile yakın arkadaşmışsınız. Seneler içinde senin de kardeşin gibi olmuştur tabi."
Yemin ediyorum, tek seferde kıracaktım boynunu...
"Hiç sanmıyorum."
"Anlamadım?"
"Naz diyorum. Benim kardeşim filan değil. Bunu aklına soksan iyi edersin."
O sırada Naz'ın odaya girmesi ile başka soru soramadı.
"Çıkabiliriz, Onur."
Dişlerimi gıcırdattım. Ben, hayatını yaşamasını söylerken bunu ima etmemiştim ki! Bu kesinlikle benim tahammül sınırlarımın dışındaydı.
"Akşam erken gel, Naz. Balık yapacağım."
Gözlerini kısıp ters ters suratıma baktıysa da başı
