Rana yere yığılıp kaldıktan sonra Cengiz içi kaynayan dışına belli etmeyen bir yanardağ gibi evinde bulunan misafirlerde tek tek bakışlarını gezdirdi.
Sonrasında ise adeta ferman verip kimsenin itiraz edemeyeceği bir sertlikle Diyarbakırlı tayfayı evinden kovdu.
Mahmut onu anlamıştı lakin öyle dediği olmadan ayrılmayacaktı o evden. Aşağı inerken Seyfo’yu orada bırakmışlardı, Sülo’yu da ne olur olmaz diye kapının dışında.
Seyfo görünürlerde değildi ama ne konuştuklarını duyabileceği bir noktada sessizce bekliyordu.
Rana’yı koltuğa yatırmışlardı. Efe, annesinin yelpazesiyle onu serinletiyor Cengiz tansiyonunu ölçüyordu.
“Gayet normal, çabuk kendine gelse bari.”
“Anne, beni duyuyor musun?” diye soran Beste, ailesine nasıl felaket hissettirdiğini anlayamıyor annesinin bu denli tepkisin
