Afra çıktığında arabama ilerledi ve bindi. Yüzü tuhaf gibi olsa da bunu sonra sorarım diyerek kendime çektim ve dudaklarına yapıştım. Tadı o kadar güzeldi ki bırakmak istemiyordum. Nasıl da böyle müptelası oldum…
Kolları beni itmek ister gibi kalksa da ilk başta, direnç gösteren bedeni zayıfladı ve elleri yüzümü nazikçe tuttu. Dudaklarından ayrılsam da yüzü yüzüme yakın dururken “Seni çok özledim.” dedim. Yeşil gözleri parladı ve gülümsedi.
“Belli.” dedi imalı.
“Aç mısın?” diye sordum arabayı kullanmaya başlayarak.
Önce arkasına baktı. Tuhaf bir şeyler varmış gibi hissettiriyordu, sanki bir şeyler yolunda gitmiyor gibi gözleri daha çok etraftaydı.
“Bir şey mi var?” diye sordum.
“Yok…” dedi, “Ne olsun ki?” diye söylendi.
“Sürekli etrafta gözün, üstelik sorduğum soruya da yanıt ve
