Sabah olmamıştı. Keşke de olmasaymış. Sabah olduğunda bana verilen odada gözlerimi açtım. Bir hizmetli kapıyı tıklattı ve Peker beyin kahvaltısı da beni görmek istediğini söyleyerek çıkacakken durdurdum. “Peker bey, kim?” diye sordum. Kız anında kaybolan şaşkınlığı ustalıkla savuştururken yine sakin bir tonla yanıtladı. “Nigel beyin babası efendim.” diyip odadan çıktı.
Darmadağınıktım. Duş alıp vakit kaybetmek istemedim, ayağa kalktım. Hemen dünden kalan kıyafetlerimi çıkarıp attım, çantamdan yenilerini çıkardım. Bugün Rüya’ya gitmeyi aklıma not ettim. Giyilecek kıyafetler mi getirsem ya da var olan kıyafetlerimi oraya tekrar mı geri götürsem, bilemiyordum. Odadan çıkınca yan taraftaki odaya baktım, Nigel’in olması gerektiğini düşündüğüm odaya… Acaba Nigel iyi mi, diye düşünmeden edemesem
