Gözüme ışık dolduğunda geceden kalma olduğum gerçeğiyle yüzleştim. Odada ve yatakta yalnızdım. Yüzümü buruşturarak kalkarken kasıklarımın ağrısıyla istemsiz canım yandığı için gözlerim doldu. En çok canımı yakan da yalnız olmamdı.
Etrafıma baktığımda bir başka kapı daha vardı ve oraya doğru yürüdüm. Kapıyı açtığımda düşündüğüm gibi buranın banyo olduğunu gördüm. Suyu ayarladım ve güzelce yıkandım. Sıcak su hem düşüncelerime hem bedenime iyi gelmişti.
Çıktığımda Nigel, takım elbisesiyle odanın içinde duruyordu.
“Günaydın.” diyerek yanıma geldi ve yanağıma öpücük kondurdu.
“Sana da günaydın.” dedim sesim istemeden biraz kırgın çıkmıştı.
Nigel kaşını kaldırıp yüzüme dikkatle bakarak “Ağrın mı var? Bir şey mi oldu?” diye sordu beni süzerek.
Konuşmak istemiyordum ama yine de endişelenmem
