Yeliz
Cihangir’in inadı, gurursuzluğundan mı yoksa şuursuzluğundan mı bilmiyorum.
Sanki onunla bu evde yaşamayı kabul etmişim gibi bana burayı beğendirmeye çalışıyordu. Ben orada ölüm kalım savaşı verirken o gelip yaşayacağımız evi dayayıp döşemekle uğraşmış. Önce beni bulsana!
Yatak odasından içeri giremeden Lale yukarı yanımıza gelip “Nerdeyse unutuyordum. Sizi görmüşken bahçeye yapılan garajın anahtarını teslim edeyim,” dedi.
Anahtarı teslim ederken Lale’nin Cihangir’e hayran bakışlarını görmemek imkansız. Güya ikimizi yakıştırmış, hadi oradan. Kendini iyi gösterecek aklınca.
“Elinize sağlık Lale Hanım. Sayenizde burası harika oluyor.”
“İşimi severek yapıyorum.”
Arkadan gelen ayak sesleriyle dikkatimi merdivenlere verdim. Cihangir sorarcasına “Hala gitmediniz mi?” diye sord
