Cihangir
Adana’ya ayak basar basmaz araç kiralayıp Çukurova’dan Karataş çiftlik evine doğru yola çıktım. En küçük kardeşimi özlemiş olmasaydım babamın son yaptıklarından sonra o konağa artık adımımı atmazdım.
Mahmut dedemden kalma bu konak birçok kez tadilat görmüş olsa da artık çürümeye yüz tuttuğu her halinden belliydi.
Konağın çalışanları beni görünce selam vermeye başlamıştı. “Zelal nerede?” diye sordum Kahya’ya.
“Odasında beyim, geldiğinizi haber vereyim mi?”
“Gerek yok, ben bakarım.”
“Mehmet ağaya döndüğünüzü haber vereyim mi?”
“Gerek yok kahya, sen işine bak.”
Adam işinin başına dönünce üst kata çıktım. Kapıyı tıklatıp içeri girdiğimde Zelal’i resim yaparken buldum.
Yine karamsar şeyler çiziyordu. Onun bu hali beni üzüyordu. Liseyi bitirdiğinde onu yanıma almaya karar v
