Bazı gecelerin acısı balkon kenarlarında dinerdi. dizlerine kendine çekmiş oturduğunda o soğukluk damarının bir parçası olduğunu hissettiğinde anlıyorsun geç kaldığın ve o noktadan sonra her şey rayından çıkıyordu ya da çoktan çıkmıştı ve sen sadece kendini kandırıyordun.
onun arkasında değersiz bir ip parçası gibi paltosunu sökük kenarından sarkmıştım. güçlü omuzları dimdikti korkusuzdu ama herkesin korkulu rüyasıydı.
durdum.
yolun ortasında durdum.
öylece gökyüzünü izlemek istedim.
kafamı kaldırdım ama gözüm o uçsuz bucaksız maviliğe değil de önümde ilerlemeye devam eden adamın sırtına kaydı. uzun paltosu dizlerine kadar geliyordu. elleri bu cebindeydi. eğer işlek bir sokakta olsaydık ellerini asla cebine koymazdı.
bir adım
ve bir adım daha
durdu
arkasından gelmediğimi fark etmi
