Elimdeki kağıda bakarken, zihnimde sadece bana söylediği kelimelerin görüntüleri vardı.
Söz vermişti.
Defalarca kez söz vermişti.
O sokak lambasının altında, yağmurun başlangıcında, aynı yastıkta uyurken... Söz vermişti.
Ama elimdeki kağıt parçasında benden özür dilediğini ve kimsenin sözüne inanmamam gerektiğini yazmıştı.
Gözümden akan yaş son cümlesinin üzerine düştü.
"Güllerimi çok ıslatma."
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
3 yıl önceydi, o yağmurlu gecenin sokaklarında çaresizce geziniyordum. Sokak lambalarının kimisi kırık kimisi çalışmıyordu. O serseriler kendime yuva bellediğim kutudan evimi ateşe vermişlerdi. Onlara hiçbir şey yapmamıştım ama gel
