47. Bölüm: Küller Arasından
Ateş, direksiyonda titreyerek, Mavi ve Cihan'ın sokağın köşesinden dönüp gözden kaybolmalarını izledi. Gözlerinde kuruyup giden yaşlar, yerini içinde derinlerde yanan, küle dönmüş bir sızıya bırakmıştı. O sahne, zihninde bir kırbaç gibi şaklıyor, her seferinde biraz daha acıtıyordu. Mavi'nin Cihan'a verdiği o güven dolu gülümseme, Ateş'e asla göstermediği bir sıcaklık taşıyordu. Kapıyı açıp peşlerinden koşma dürtüsü, aklına geldiği her an, Mavi'nin "Beni suçladın" derkenki yaralı ifadesiyle vurulup geri çekiliyordu.
Arabayı çalıştırdı, ama nereye gideceğini bilmiyordu. Konak, bir mezarlıktan farksızdı. Kafası, anlamsız başarılarla doluydu. Hiçbir yer onu çağırmıyordu. Sonunda, bilinçsizce, şehrin kenarındaki, babasının eskiden onları balığa götürdüğü ıssız göl
