Timur, eve döndüğünde Pınar’ın meraklı bakışlarıyla karşılaştı.
“Hoş geldiniz yüzbaşım, evin yolunu bulabildiniz nihayet.”
“Hep dırdır... Hoş buldum mu diye bir de bana sor, kardeşim olan kişi.”
Montunu çıkarıp vestiyere astığı esnada gömleğindeki kahve lekesini gören Pınar, kahkahalarla güldü.
“Yerinde olsam, benimle uğraşmazdım. Hale bak, oh olsun sana. Beni eve kapatıp kendin gece yarılarına kadar love story yaşarsan böyle olur. İlahi adalet diyorlar buna delikanlı!”
Timur, işaret parmağını dudaklarına götürüp sus işareti yaptı.
“Bir sus be bacım, git sütünü iç uyu ya da çizgi film falan seyret. Büyüklerin işine karışma.”
Pınar, ellerini beline koyup abisini süzdü.
“İyi be, zaten iki gün sonra gidiyorum. Ankara’ya dönüyorum, kurtulacaksın benden.”
Timur, şaşkınlıkla Pınar’a bak
