Aynı saatlerde, Pınar ve Selçuk arasında güzel bir günün akşama kavuşmasının tatlı hüznü yaşanıyordu.
İlk kez, korkusuzca ve hastane ortamından uzakta Mardin’in doğal güzelliklerinin şahitlik ettiği bir buluşma yaşamışlardı. Saatlerin su gibi aktığı buluşmalarında ikisi de birbirine daha fazla aşık, daha tutkun hale gelmişti.
Selçuk, kısa ayrılık öncesi daha fazla anı biriktirmek için aklına gelenleri çocuksu bir heyecanla dile döktü.
“Pınar, gülüm senden bir şey istesem beni kırmazsın değil mi?”
Pınar, Selçuk’un elini tutup gülümsedi.
“Yapabileceğim bir şeyse neden olmasın aşkım? Söyle bakalım.”
Selçuk, Pınar’ın elini dudaklarına götürdü. Sonra da biraz çekinerek konuya girdi.
“Şey... Pınar, birlikte yemek yediğimiz günü hatırlıyor musun? Hayatımda yediğim en güzel yemekti. Bana
