Bu sabah, güneş ışıkları her zamankinden daha ağır adımlarla süzülüyordu içeriye. Timur, gecenin zifiri karanlığında saatlerce tavanı izlemiş, Aylin’in dün bir tokat gibi yüzüne çarptığı o cümleleri zihninde evirip çevirmişti. “Siz karakterinizden yaralanmışsınız...” Bu söz, dağda aldığı hiçbir yaraya benzemiyordu, içten içe kanıyor, gururunun en sarp kayalıklarını dövüyordu.
Saat tam dokuzu gösterdiğinde, koridorda o tanıdık, kararlı ayak sesleri duyuldu. Timur, istemsizce doğruldu, üzerindeki çarşafı düzeltti ve bakışlarını kapıya dikti. Kalbi, bir operasyon öncesi bekleyişindeki gibi ritmik ama gergin bir tempoda atıyordu.
Kapı, bu kez nazikçe ama mesafeli bir şekilde tıklandı. Cevap beklemeden açıldı. Aylin içeri girdiğinde, o her zamanki neşeli, etrafına ışık saçan kızdan eser yoktu
