Üs sabaha karşı alışılmadık derecede sessizdi. Bu, güvenli bir sessizlik değildi; fırtınadan hemen önce çöken, insanın içini huzursuz eden türdendi. Elif pencerenin önünde durmuş, projektörlerin aydınlattığı tel örgülere bakıyordu. Kafasının içinde aynı görüntü tekrar ediyordu: sahadaki an, Serdar’ın bakışı, elini tuttuğu o kısa ama sarsıcı saniye.
Kapı tıklatıldı.
Girmesini beklemeden açıldı.
Serdar.
Üniformasının üstü hâlâ üzerindeydi ama silahsızdı. Bu bile Elif’e bir şeylerin değiştiğini anlatıyordu.
“Uyumadın,” dedi.
“Sen de.”
Serdar kapıyı kapattı ama kilitlemedi. O küçük detay, aralarındaki gerilimi daha da görünür kıldı.
“Bir saat sonra hareket emri gelebilir,” dedi. “Ama gelmeden önce… konuşmamız gereken şeyler var.”
Elif dönüp ona baktı. Kaçmadı.
“Bugüne kadar hep konuş
