Ormanın içindeki hareketlilik, planın kâğıt üzerindeki çizgilerinden çok daha canlıydı. Elif, dizlerinin üzerinde çömelmiş halde nefesini kontrol etmeye çalışırken, telsizlerden akan kısa ve net komutlar gecenin damarlarına karışıyordu. Her kelime ölçülüydü; fazlası yok, eksiği yok. Bu disiplinin içinde Serdar’ın varlığı, görünmez ama hissedilir bir omurga gibiydi.
“Sol hat temiz.”
“Merkez ilerliyor.”
“Temas yok.”
Elif’in kalbi bu kelimelerle birlikte yavaşladı. Tehlike henüz kendini göstermemişti ama herkes biliyordu: Sessizlik bazen en büyük habercidir.
Serdar yanına geldiğinde Elif başını kaldırmadan konuştu.
“Burası… sanki bizi izliyor.”
Serdar çevreyi süzdü.
“İzleyen varsa, bizden bir adım geride,” dedi. Sonra sesi yumuşadı. “Ama hislerini ciddiye alıyorum.”
Bu cümle Elif’in
