*Yalız Karasu*
Çiselemeye başlayan yağmur, oturduğum taşın üzerinden saçlarıma, yüzüme dökülüyordu. Arada gözümün içine kaçan yağmur damlasıyla hafifçe irkiliyor, gülümsüyordum. Önümde derin yol gibi uzayıp giden göle baktım. Üzerine yavaşça narin daireler yaratan yağmur damlaları düşüyordu.
Biliyor musunuz, ben aciz bir insanım.
Gülüyorum, eğleniyorum... çünkü aciz bir insanım.
Gülüyorum, acizliğimi gizlemek için.
Eğleniyorum, içimdeki burukluğu kapatmak için.
Ama artık bunu yapmaktan sıkılmıştım. İyi olduğumu göstermekten, her şeyin yolunda gittiğini söylemekten o kadar bıktım ki, nefes almam bile mantıksız geliyordu. Sahi, neden yaşıyordum ki? Hayır, intihar edecek kadar aptal değilim. Ölüm kurtuluş olduğu gibi, kaçıştı da. Ben o kadar korkak değildim. Ailemin sorunlarından, erkek
