***
Melina Alyaz
Bazen gözlerimizi kapattığımızda bazı şeylerin geçip gitmesini ve yahutta bazı şeylerin hiç olmamış, yaşamamış gibi olmasını dileriz. Ama sadece dileriz ve bununla yaşamaya devam ederiz. Ben ise tutsak kaldığım kafesimde sadece nefes alıp vermekle meşguldüm. Bİliyordum ki düşünmek vücuduma ve ruhuma iyi gelmiyordu. Bunun içinde sadece nefes alıyordum. Ne kadar bazı şeylerin yok oluşunu sindirmeye çalışsam da, olmuyordu. Güçsüzdüm ve lanet olsun ki bu durum ben de dahil herkes tarafından bilindikti. Bu güçsüzlüğüm belki de kaybedişliğimdendi. Sahi kaybetmiş değil mi? İlk önce çocukluğu, çocukluk arkadaşımı, babamı ardından Uğur'u ve hatta hayellermi de kaybetmiştim. Peki neden nefes alıyordum ki? Böyle yaşanır mıydı? Nefes alan bir ölü gibi...
Tıpkı babamsız yaşadığım gi
