***
*Yalız Karasu*
Küçükken anneme; "Babam ne zaman gelecek?" diye sorduğum da, ilk önce bakışlarını kaçırır ardından bahanelerini sıralardı; "Bu gece işi çokmuş, gecikecekmiş", "Sen uyu, o, geç gelir," ve bunun gibi daha niceleri. Başlarda buna fazla takılmamayı öğrendim; onun beni görmezden gelmesine, varlığımı hissetmemesine, yok oluşuma. Ama... Bir yerden sonra sol tarafım acımaya başladı. Yavaşça sol gözümden hüzün göz yaşları, kalbimden mutluluk gülüşleri dökülmeye başladı. Gülmeyen yüzüm iyice durgunlaşıyordu gün geçtikçe. O ise bunu görmüyor, anlamıyordu.
Alışmaya başlamıştım.
Okuldaki kız arkadaşlarımın babaları ile yaptıkları eylemlere, veli toplantılarında babamın eksikliğine, kalbimin içinde girdap deliklerine, her gece yatağımı ıslatan tuzlu yaşlara... alışmıştım.
Tüm acı
