***
Bir ressamın en nadide eserine duyduğu ilgiyle bakıyordu yaralırama. İncitmek istemezcesine, narin bir şekilde. Kaşları çatıktı, gözleri ise bir alevin etrafa sıçramak istediği kıvılcımların toplumu gibiydi. Herşey ağır çekimde oluşmuştu. Beni dirseklerimden tutması, sarsması ve yatağa oturtması. Bunlar bir göz kırpımında baş verse bile, benim için o zaman dilimi asırlara eşitti.
"Kıpırdama!"
Sert sesini duyduğumda duvarda sabitlediğim bakışlarımı çekip, yarama baktım. Karanlık öyle bir illet ki, herşeyi kusursuz kılsa da, etraf aydınlandığında tüm kusurlar gün yüzü gibi teker teker ortaya çıkar. Öyle de oldu, etraf ışıklandığında, kurumuş, kanla etrafı sarılı olan yaram bir meydan gibi ortada geniş cüssesini gösterdi. Düşündüğümün aksine yaramdaki sızı küçük değil, aksine derin ve
