Aşkın Rengi +18

Gecenin karanlığı, şehrin ışıklarını parıldatırken, Can’ın ailesinin düzenlediği gala, lüks bir otelin en üst katında gerçekleşiyordu. İçerideki kalabalık, şık elbiseleri ve gülüşleriyle göz alıcı bir tablo oluşturuyordu. Ancak Can, bu gösterişli ortamda kaybolmuş hissediyordu. Kalabalığın arasında yürürken, içindeki boşluk hissi daha da derinleşiyordu. Zenginliğin ve prestijin simgesi olan bu mekan, Can’ın ailesinin sosyal çevresinin en önemli buluşma noktalarından biriydi. Fakat Can, bu ortamda kendini yabancı hissediyordu. Gala salonu devasa bir avizeyle aydınlatılmış, duvarları altın rengi işlemelerle süslenmişti. İçerideki insanlar, lüks elbiseleriyle parlıyor, neşeyle sohbet ediyorlardı. Can, pürüzsüz zemin üzerinde ayak sesleri yankılanırken, bir köşede durup kalabalığı izlemeye başladı. İnsanların yüzlerindeki yapay gülümsemeler, ona hayatın ne kadar yüzeysel olabileceğini hatırlatıyordu. İçsel bir boşlukla baş başa kaldığında, aklında yalnızca geçmişteki anıları canlanıyordu. O sırada, Elif, bir arkadaşının davetiyle galaya katılmıştı. Sıradan bir hayatın içinde büyümüş, ama hayata karşı her zaman umut dolu bir bakış açısına sahipti. Elif, kalabalık içinde kaybolmuş gibi görünse de, neşesi ve samimiyetiyle parlıyordu. Gala salonunun kapısından içeri adım attığında, üzerindeki sade ama zarif elbise ile tüm bakışları üzerine çekmeyi başardı. Kıvırcık saçları, omuzlarının üzerinden dökülürken, yüzündeki doğal gülümseme, salonun atmosferine taze bir hava kattı. Elif, arkadaşlarıyla birlikte gülüşerek ilerlerken, Can’ın dikkatini çekti. Can, Elif’in gülümsemesini gördüğünde, içindeki bir şeyin aniden canlandığını hissetti. Ama bu his, sıradan bir çekimden çok daha fazlasıydı. Elif’in yanında durduğu arkadaşlarıyla yaptığı sohbet, Can’ın dikkatini dağıtmıştı. O an, aralarında görünmeyen bir bağ oluştu; sanki Elif, Can’ın içindeki karanlığı aydınlatacak bir ışık gibiydi. Can, Elif’in gözlerine takıldı. O an, Elif’in kendisine baktığını hissetti; gözleri, sanki ona bir şeyler anlatıyordu. Ama bu gizemli bakış, Can’a bir uyarı gibi geldi. Elif’in hayatı, Can’ın dünyasından çok uzaktı; sosyal sınıflarındaki fark, ikisinin de ruhunda derin yaralar açabilirdi. Can, kendini Elif’in yanında bulduğunda, aralarındaki çekim daha da güçlendi. Elif, Can’ın karizmasından etkilenmişti, ama aynı zamanda onun içindeki boşluğu sezmişti. İlk konuşmalarında, Can, “Merhaba, ben Can,” dedi, sesi derin ve etkileyiciydi. Elif, kalbinin hızlandığını hissetti. “Ben de Elif,” diye yanıtladı, hafifçe gülümseyerek. “Burası gerçekten muhteşem değil mi?” “Evet, ama içindeki kalabalık, bazen yalnız hissettiriyor,” diyerek Can, gözlerini Elif’in gözlerinden ayırmadı. Bu sözler, Elif’in dikkatini çekti; sanki Can, kendini yalnız hissetmenin derinliğini anlamış gibiydi. Elif, “Sanki burada olmayı istemiyorsun,” dedi cesurca. “Neden buradasın?” Can, bir an duraksadı. “Ailem için buradayım. Sosyal statü, bazen zorunlulukları beraberinde getiriyor,” diye yanıtladı. Elif, Can’ın gözlerinde bir şeyler gördü; bir tür kaygı, belirsizlik ve derin bir yalnızlık. Elif, “Bazen zorunluluklar, insanı gerçek hislerinden uzaklaştırabilir,” dedi. Bu sözler, Can’ın içindeki bir kapıyı araladı. Elif’in samimiyeti, Can’ın kalbindeki duvarları yıkmaya başlamıştı. Gala ilerledikçe, müzik daha da coşkulu hale geldi. Elif, Can’a dönerek, “Bir dans etmeyi ister misin?” diye sordu. Can, şaşırmış bir ifadeyle Elif’e baktı. Onun teklifini reddetmek istemiyordu; ama bu, onun için bir riskti. “Tabii ki,” dedi Can, içindeki kararsızlığı bir kenara bırakmaya çalışarak. Elif’in elini nazikçe tuttu ve dans pistine doğru ilerlediler. Müzik, ikilinin etrafında dönerken, Can ve Elif’in bedenleri uyum içinde hareket ediyordu. Aralarındaki çekim, dansın ritmiyle daha da güçleniyordu. Elif, Can’ın kollarında dönerken, kalbinin hızlandığını hissetti. O an, ikisi de birbirlerine daha yakınlaşmak istiyordu. Elif, “Burası çok güzel ama kalabalık,” dedi, hafif bir gülümsemeyle. “Sanki herkes bir şeyler saklıyor gibi.” Can, Elif’in bu gözlemine gülümseyerek yanıt verdi. “Belki de öyledir. İnsanlar, dışarıdan bakıldığında her şeyin mükemmel olduğunu gösteriyor ama içlerinde ne geçiyor, kimse bilemez.” Bu sözler, Elif’in aklındaki soruları daha da derinleştirdi. Can, içindeki karanlık sırları gizlemekte kararlıydı; ama Elif, onun bu derinliklerini keşfetmek istiyordu. Dans ederken, Elif, Can’a biraz daha yaklaşarak, “Seninle tanışmak güzel,” dedi. “Hayatın bana sunduğu bu anı, her zaman hatırlayacağım.” Can, Elif’in sözlerine karşılık vermek istedi ama kelimeler boğazında düğümlenmişti. Onun yanındaki varlığı, Can’ın içindeki boşluğu bir nebze olsun dolduruyordu. Dans sona erdiğinde, Can ve Elif’in yolları ayrılırken, her ikisi de birbirlerine dair daha fazla şey öğrenme arzusuyla doluydu. Can, Elif’in yanında geçirdiği zamanın kendisine nasıl bir değişim getirdiğini düşünüyordu. Elif ise, Can’ın içindeki boşluğu ve karanlığı daha fazla keşfetmek istiyordu. Elif, galadan çıkarken, Can’ın yanına geldi. “Bu gece çok güzeldi,” dedi. Can, Elif’in gözlerine bakarak, “Evet, ama bunun sadece başlangıç olduğunu hissediyorum,” diye yanıtladı. İkili, birbirlerine son bir kez bakarak yollarına devam ettiler. Bu gizemli başlangıç, her ikisinin de hayatında büyük değişimlere yol açacak bir serüvenin ilk adımıydı.