Otobüs durduğu an herkes birden ayaklanıp kapılara yönelince biz oturduğumuz yerde kaldık. Herkes anlık yüzümüze bakıp iniyordu otobüsten. E tabi imalı gülüşler de eksik değildi.
Bütün otobüs halkı indiğinde reisçim, "Üşüyorsan inmeyelim." dedi. Hala kolunun altında duruyordum ve yalnızca başımı çevirip, "Fark etmez." dedim.
Başımı ona çevirerek son anda olan fazla yakınlık reis Aykut'un az önce yarım bıraktığı işini hatırlattı sanırım. Türk kahveleri dudaklarıma kaydığında mesafe denilen zımbırtı neredeyse yok olmak üzereydi. Yaklaştıkça yaklaştı. Gidiyordu ilk öpücüğümüz diyorduk Mısra'larla.
Ve o anda, "Çocuklar siz çıkmıyor musunuz?" diyen şerefsiz otobüs amcanın sesi geldi. "Mola çok uzun sürmeyecek, işinizi halledip dönün otobüse." İşimiz buradaydı be şerefsiz otobüs amca. Hiç anl
