Bölüm 1: Kızıl Saat
Dedektif Evelyn Carter, Blackwood Malikanesi’nin gösterişli salonuna adım attığında keskin bakışları, hem zarif hem de ürkütücü olan bu alanı taradı. Binlerce kristalle parlayan devasa avize, suç mahalline kırık ışıklar saçıyordu. Havadaki eski maun kokusuna daha karanlık bir koku karışmıştı taze kan.
Lord Harold Blackwood, kadife bir şezlongun üzerine serilmişti. Seçkin yüzü, donmuş bir şok ifadesiyle sabitlenmişti. Göğsünde tek bir kurşun yarası vardı; koyu kızıl kanı, ipek sabahlığının tertemiz beyazını lekelemişti. Malikanenin saati tam gece yarısında durmuştu, kırılmış cam parçaları, altında serili İran halısına dağılmıştı.
Evelyn, yanında ciddi bir ifadeyle duran Müfettiş James Holloway’e döndü. Not defteri, elinde sabit bir şekilde duruyordu.
“Cesedi kim buldu?” diye sordu, sesi odadaki gerilime rağmen sakindi.
“Yeğeni, Bayan Eleanor Blackwood,” diye yanıtladı Holloway ve şöminenin yanında dikilen solgun genç kadına başıyla işaret etti. Eleanor’un narin elleri titriyor, dantel bir mendili dudaklarına bastırıyordu. “Silah sesi duyduğunu ve içeri koştuğunda onu bu halde bulduğunu söylüyor.”
Evelyn, Eleanor’a yaklaştı ve keskin bakışlarını ona çevirdi.
“Bayan Blackwood, silah sesi öncesinde sıra dışı bir şey gördünüz veya duydunuz mu?”
Eleanor tereddüt etti, mavi gözleri anlaşılmaz bir ifadeyle parladı.
“Hayır… Odama çekilmiş, kitap okuyordum. Sonra silah sesini duydum ve aşağı indim. O zaten—” Sesi titredi ve başını çevirerek gözlerini silmek için mendiline uzandı.
Evelyn onu dikkatlice inceledi, sesindeki hafif titremeyi fark etti. Bu, yas mıydı? Yoksa başka bir şey mi?
Alçak bir mırıltı dikkatini kapının yanında toplanmış ev halkına çevirdi.
Lord Blackwood’un eşi Lady Margaret Blackwood, taş kesilmiş gibi duruyordu; porselen gibi yüzünde en ufak bir duygu belirtisi yoktu. Yanında Lord Blackwood’un iş ortağı Charles Whitmore huzursuzca yerinde kıpırdanıyor, cep saatinin üzerine parmaklarıyla hafifçe vuruyordu. Malikanenin kahyası Bay Pritchard ise duygusuz bir ifade takınmıştı, ancak sıkılı çenesi bastırılmış bir gerilimi ele veriyordu.
Evelyn tekrar Holloway’e döndü. “Zorla içeri girildiğine dair bir iz var mı?”
“Hayır,” diye cevap verdi Holloway. “Pencereler içeriden kilitli, kapıda da zorlama yok. Bunu yapan biri, evin içindeydi.”
Klasik bir kilitli oda gizemi. Evelyn’in zihni, parçaları birleştirmeye başladı ve her bir kişinin olası motivasyonunu tarttı.
Lord Blackwood güçlü bir adamdı iş dünyasında acımasız, ailesi içinde bile korkulan biriydi. Son haftalarda mirasıyla ilgili anlaşmazlık dedikoduları yayılmıştı ve sadece birkaç gün önce gizli bir ilişkisinin ortaya çıktığı söylenmişti. Onu öldürmek için herkesin bir nedeni olabilirdi.
Evelyn cesede biraz daha yaklaştı. Yanındaki sehpanın üzerinde ince bir kadeh dolusu brendi duruyordu—dokunulmamıştı. Yanında tek bir oyun kartı vardı maça kralı. Bir mesaj mıydı? Yoksa sadece bir tesadüf mü?
“Cinayet silahı?” diye sordu.
Holloway, Lord Blackwood’un elinin yakınında yerde duran gümüş kaplama tabancayı işaret etti.
“Kendisine ait. Parmak izi yok, sadece onunki var.”
“İntihar süsü verilmiş bir cinayet mi?” diye düşündü Evelyn yüksek sesle.
Holloway başını sertçe salladı. “Muhtemelen. Ama hiç boğuşma izi yokken neden bu kadar uğraşsınlar?”
Evelyn yavaşça nefes verdi, zihni hızla çalışıyordu. Odaya tekrar göz gezdirdi, içgüdüleri alarma geçmişti.
Burada birileri, bildiğinden daha azını söylüyordu. Ve gece bitmeden, Evelyn Carter gerçeği açığa çıkarmaya kararlıydı.
Cinayetin sessiz tanığı durmuş saat ölüm saatini işaretlemişti. Ama zaman, her zamanki gibi, sırlarını saklıyordu. Ve Evelyn Carter, o sırları çözmeye hazırdı.
