Havalimanında indikten sonra eve varana kadar telaşım biran olsun azalmadı.
Ne yapacağım, ne diyeceğim…
Babam ne yapacak ve ne diyecek!
Binanın önüne geldiğimizde,
“Tek başına gitmene gönlüm razı değil!”
“Biliyorum ama böylesi daha iyi. Seni görürse daha da sinirlenebilir”
“Eğer bir sorun olursa…”
“Muhtemelen olacak. Ama merak etme halledeceğim” dedim asla kendime inanmayarak.
Atahan’ı öpüp güven verecek kadar gülümsedim ve indim arabadan.
Ayaklarım geri geri gidiyordu aslında. Babamdan çok korkuyordum.
Kızmasından değilde kalbimi kırmasından korkuyordum.
Ağır ağır tırmandım merdivenleri ve anahtarımla açtım kapıyı. İçeriden televizyon sesleri yükseliyordu.
Salona girdiğimde babamda ayağa kalkmıştı. Ben olduğumu görünce rahatladı.
“Hoşgeldin kızım” dedi ve yanına gide
