Hastaneden çıkıp otele geldiğimizde yatağın üzerindeki telefona baktım önce. Sarjı bitip kapanmıştı.
Yatağın başına oturup sarja taktım ve açılmasını bekledim.
Şifreyi girer girmez arama geçmişine baktım. Sabah babam aradığında müsait olamadığımdan meşgule atmıştım ve sonrasında da aramamıştım.
Koca bir gün bana ulaşamamıştı yani.
Haliyle defalarca aramış ve mesaj atmıştı. Hatta Kerim ve Muammer amcada defalarca aramıştı.
Çekinerek aradım babamı. Daha ben alo diyemeden,
“Nefes! Neredesin, iyi misin?” dedi panikle.
“İyiyim baba, merak etme”
“Neden kapalıydı telefonun?”
“Bozulmuştu, yeni yaptırdım”
“Neden haber vermedin? Başka birinden arasaydın! Böyle sorumsuzluk olur mu Nefes! Aklım çıktı. Yola çıkıyordum birazdan”
“Yok hayır, saçmalama gerek yok baba. Ben zaten geliyorum”
