Kalbine zar zor inşa ettiği evler, köyler, kasabalar, şehirler yıkılıyordu Esma’nın. Kalbinde sevgiyle, huzurla, bin bir güçlükle besleyip büyüttüğü papatyalar soluyor, çürüyordu. Dünyaya onun küçücük gülümsemeleri mi fazla gelmişti? Koskoca evrene onun minicik bebeği mi sığmamıştı? Kendi de bebekken sığmamıştı bu yer yüzüne. Şimdi ondan ve sevdiği adamdan olacak minicik bebek de sığmayacaktı işte. Bir kadın, nasıl hem annesizlikle hem de anne olamamakla sınanabilirdi? Ne günah işlemişti, bir karıncayı bile incitmemişti ki o.
Hastaneden çıktığında yürüdü. Yürüdükçe içinde yollar birikti. Yürüdükçe varamadı gideceği yere. Yürüdükçe uzaklaştı hayatından, sevgilisinden, kuracağı yuvasından. Aile olma ihtimalinden uzaklaştı yürüdükçe. İçi içine sığmadı bu sefer ama mutsuzluktan. Küçüklükten b
