Gerçekten Boran’ın dediği gibi oldu… Hastalıklar oldu, iyileşildi, saçlar uzadı, mevsimler değişti, ölenler unutuldu, doğanlar büyüdü, zaman geçti… Ama dertleri baki kaldı. Sordular, araştırdılar, tedavi oldular ama Esma’nın rahmine bir bebek düşmedi. Okulu falan umursamıyordu artık Esma… Kimsenin ne dediğini de. Ama anne olmak isteyişiyle başa çıkamıyordu. Kendi annesiz büyürken ne kadar dert, ne kadar eksiklik hissettiyse sonsuz sınırsız şefkatle çocuğuna yükleyecekti o hisleri ama… Yine göklerde bir yerlerde Esma’nın gülümsemesi yasaklanmıştı sanki.
Azade nenenin hazırladığı kocakarı ilaçlarını bile içiyor derdine derman arıyordu genç kız. Her gün biraz daha umutsuzluğa kapılıyor, her gün daha fazla kendini yiyip bitiriyordu. İyice zayıflamış, halsiz düşmüştü. Zelal hanım ona sık sık ‘
