Pişmanlık... Damarlarına yayılan yegâne duygu...
Ömür, yanıyordu ateşler içinde de su vereni yoktu. Can olanı yoktu... Sessizliğe gömülmüştü o günden sonra. Kendi sesini dinlemeye dahi tahammülü yoktu. Nasıl olsundu? Kendi sebep olmuşken bu ayağındaki prangalara, hangi söz kurtuluşu olurdu?
“Ömür sen iyi değilsin.” diyen Yasemin'e çevirdi gözlerini. Belli miydi gerçekten, iyi olmadığı. Öyleyse niye görmüyordu sevdiği adam?
“Özgür'le mi bir şey oldu?”
Kendisine endişeli gözlerle bakan arkadaşına zoraki bir şekilde gülümsedi. Bu; öyle insanın içini ısıtan bir gülümseme değildi. Gözlerine ulaşamayan, yalnızca dudaklarda kalan ve acıyla kaplanan bir gülümsemeydi. Öyle ki; buz gibi bir donukluk hissi veriyordu bakana.
“Umut.” dedi, boğazının düğüm düğüm olmasını görmezden gelerek. “Umut be
