Hiçbir mutluluğun sonsuza dek sürmediğini, bu birkaç haftada anlamıştı Ömür. Bitmez dediği ne varsa Özgür'e dair; teker teker bırakmıştı onu. Önce güveni terk etmişti Ömür'ü, sonra umudu... Yarına umudu, kuruyan bir yapraktı şimdi. Yarın artık beklediği değil; korktuğuydu. Tıpkı eskiden olduğu gibi…
“Hazır mısın Ömür? Sıra sende.”
Hazır mıydı Ömür? Gerçekten, başkasının olmaya hazır mıydı? Değildi... Hiçbir zaman da olmayacaktı. Peki, ne işi vardı burada? Neden koşarak uzaklaşmıyordu? Biliyordu aslında nedenini. Ona verdiği söz bağlıyordu ellerini. Canından can giderken, dilinden dökülenlerdi ayağına prangalar atan...
“Hadi Ömür. Sahne senin.”
Hayır demek istedi Ömür, çığlık çığlığa. İstemiyordu... İstememek hakkı değil miydi? İstemiyordu işte. Bir başka adamın gölgesini üzerinde istem
