Ömür... Seni sevmek nefes almak gibi. Sevmemek imkânsız...
Biri dokunuyordu saçlarına. Okşar gibi değil de korkar gibi... Yavaş ve nazik. Duyduğu ses... Biri bir şeyler söylüyordu ama anlam bulamıyordu zihninde. Kulaklarında yankılanan kelimeler, hayat bulamıyordu sol yanında. Nedenini bilmiyordu. Kime ait olduğunu çıkaramıyordu.
Saçlarının uçlarından vücuduna yayılan rahatlatıcı etki, Ömür'ü kendine getirdi. Karanlığa alışan gözleri ışığı görünce kısıldı. Birkaç kez gözünü açıp kapattıktan sonra ışığa alışmış gözlerini, hemen yanı başında oturan adama çevirdi. Umut'a biraz şaşkınlık biraz da memnuniyetsiz bir yüz ifadesiyle baktı. Neredeydi? Neden vücudunun çeşitli yerleri ağrıyordu? Ayağa kalkmaya dahi gücünün olmadığını hissediyordu. Kaza. Evet, kaza yapmışlardı, hatırlıyordu. Özgür
