Kolları, çelik bir mengene gibi kendisine dolandığında, teslim olmadı ona. Kolları arasından çıkmaya çalıştı tüm gücüyle. İstemiyordu ona sığınmayı. İstemiyordu kokusunda can bulmayı. Fayda vermedi hiçbir çabası. Kurtulamadı, bir ömür olmak istediği yerden.
“Bizim mevsimimiz kışa çalsa da, gönlümde hep ilkbahar olacaksın...”
Özgür'ün o ılık sesini duyduğunda, içine yayılan sıcaklığa engel olmak istedi. Kokusunu içine çektiğini bile fark edemiyordu... Sırf kokusunu daha iyi solumak için, gömleğinin yakasına yüzünü yaklaştırdığının da farkında değildi. Ömür, hiçbir şeyin farkında değildi... Ne adamın gözlerindeki hasreti görüyordu ne de gözlerinden akan yaşları...
Kendini bu hummalı fırtınada serbest bırakarak, dalgaların kendisini sürüklemesine izin verdi. İçine katarcasına sarılırken ad
