Özgür. Bu günü özlediğini, yeni yeni anlıyordu. Şimdiye dek Ömür'ü özlediğini düşünürdü fakat şimdi... Ömür'lü günlerin özleminde kavrulduğunu hissediyordu. Ömür'ün her iki dünyada da yalnızca kendisine ait olduğuna inanmak istiyordu.
Özgür, yanından geçip giden kadına bakma gereği duymadı. Çünkü o anda gözleri bir tek sevdiği kadında takılı kalmıştı. Aşağıya iniyordu yavaş yavaş. Adımları sessiz, gürültüsüzdü. Tıpkı içindeki fırtına gibi diye düşündü, izlemeye devam ederken. Ömür hep sessizdi... Ne kendisini öldüren acıyı dışa vurabilmiş, haykırabilmişti ne de mutluluğunu yere göğe anlatabilmişti. Narin, kırılgan ve ürkekti. Sesini yükselterek konuşmanın bile onu derin bir şekilde etkilediğini biliyordu Özgür. Ona bağırdığı için üzgün olduğunu da biliyordu.
Ömür'ün bahçeye çıktığını gör
