Ömür, üzerinde hissettiği bakışların efsunundan kurtulmak için oturduğu yerden kalkmak istedi. Farklı bakıyordu adam... Acı vardı yine ama görmezden gelemediği aşk da vardı. Öyle bakıyordu işte. Biraz eksik, biraz yarım... Kendini unutuyordu Ömür. Unutturuyordu her şeyi, iki yeşil hare... Babasının kendisine yazdığı sözleri bile bir anlığına da olsa unutmasını sağlıyordu. Ömür’de Bahar’dan başka bir şey kalmıyordu.
Oysa bu kadar kolay olmamalıydı. Kapılmamalıydı aşktan hayallere. Gerçekleşmeyeceğini bildiği bir düşün peşine takılmamalıydı. Biliyordu Ömür; takılırsa kopardı kanatları. Düşerdi yeniden. Uçmaya başlaması kadar imkânsızdı artık Özgür'ün rüzgârına kendini bırakmak. Öyle bitmiş, öyle tükenmişlerdi... Şimdi, ne yaparsa yapsın fayda etmezdi. Bunu anlamıyor muydu adam? Evet, kabu
