Hayatımda ilk defa mutfakta bir kahve fincanına bakarken bu kadar derin düşündüğümü hatırlamıyorum.
Osman hemen atladı tabii:
> “O kahve değil kızım, kader! İçine koyduğun her şey gelecekteki evliliğine yön verecek! Ve evet... bolca tuz koy. İntikam zamanı!”
Kahveyi karıştırırken hafifçe sırıtıyordum. Çünkü birazdan Yağız Alp – yani üniversitenin "soğukkanlı hocası", "ciddi duruşlu beyi" – benim babamdan beni isteyecekti. Ve arka planda, Karadeniz fırtınası gibi esen Emine Teyze vardı.
Sahnede bu akşam:
Babam: Sorgulayan mimar.
Emine Teyze: Psikolojik baskı uzmanı.
Yağız: Terleyen damat adayı.
Ben: Tuzlu kahve baronesi.
Üstüne bir de halam gelmişti. Evde cidden eksik olan tek şey kemençeydi.
Kahveleri tepsiye dizdim. Yağız’ınkine... yani... bir fiske Himalaya tuzu koymadım des
