Annem, yüzünde diplomatik bir gülümsemeyle Emine Teyze'nin koluna usulca girdi. Onu adeta bir devlet büyüğünü ağırlar gibi, nazikçe koltuklara yönlendirirken:
"Şöyle buyurun, bir oturun. Bu işler böyle olmaz," dedi.
Babam, kaşlarını kaldırarak bu duruma sessizce onay verdi.
Osman'ın sesi içimde yankılandı: "İşte! Bu kadın her şeyi çözer. Bu kadar kibar olmak da bir yetenek bence. Yüzyıllardır süregelen kaos, bir oturumda çözüldü."
Misafirler, salondaki koltuklara usulca yerleşti. Kadınlar bir tarafa, erkekler bir tarafa ayrılırken oda, aniden ciddileşen bir aile meclisine dönmüştü. Annem, herkesin bakışları üzerindeyken konuya en baştan girmeyi tercih etti.
"Şimdi öncelikle... Doğa'nın abisi Yavuz'u arayalım, o da gelsin. Hem bizim de yakın akrabalarımız var, onlara da haber verelim.
