Otobüs 06.45’te kalktı.
Ben bir koltukta, yanımda mavi poşetim, içimde Osman, üstümde "I’m not a morning person" tişörtü, sabah ayazı kadar ruhumda bir kırıklıkla oturuyordum.
Osman tabii hemen başladı:
> “Gelin olarak İstanbul’a dönüyorsun. Poşetle. Bu başarı mı, dram mı, hâlâ karar veremedim.”
Ben içimden cevapladım: “Sen bana hiç destek olmuyorsun. Hiç. Bir kez ‘aferin’ de, ne kaybedersin?”
> “Ben gerçekçiyim Doğa. Senin yaşadığın romantik komedi değil, lojistik kabus.”
Otobüsün radyosundan türkü çalmaya başladı:
“Gelin olmuş gidiyorsun ben daha bekâr…”
Osman:
> “Spotify bile seni terk etmiş. Algoritma bile ağlıyor.”
Camdan dışarı baktım. Emine Teyze’nin el sallayan silueti hâlâ gözümdeydi.
Sanki beni İstanbul’a değil, zorunlu staja gönderiyordu.
Bir ara gözlerim ka
