Aradan çok zaman geçmemişti ki, telefonuma mesajlar peş peşe düşmeye başladı. Tam o sırada kapı açıldı. Başımı çevirip baktım. Osman’dı.
Bir an için irkildim.
“Niye geldin ki?” dedim, temkinli bir sesle.
Bana gülümsedi. “Özlemedin mi beni, bebeğim?” dedi.
Özlemiştim... İçimdeki o karmaşık boşluk, birden onunla doldu. Sessizce kalktım, yanına gittim. Dudaklarım titredi.
“Özledim,” diye fısıldadım.
“Bana ihtiyacın varmış,” dedi gözlerimin içine bakarak.
Başımı usulca salladım. “Evet... Hem de çok.”
Tam o sırada kapı tekrar çaldı.
“Çabuk saklan!” dedim panikle.
Yatağa oturdu, sanki her şey çok normalmiş gibi, keyifle bana baktı.
“Açsana kapıyı,” dedi gülerek.
“Saklansana!” dedim, dişlerimin arasından tedirginlikle. Kalbim deli gibi atıyordu.
Gülümsemesi daha da derinleşti. “Hiç d
