Yağız Hoca odadan çıkar çıkmaz, Osman gülmeye başladı. "Çok üstüne gidiyoruz," dedi ama yüzündeki keyifli ifade, bu durumdan gizliden gizliye zevk aldığını ele veriyordu. Yağız Hoca’nın bu hâli hoşuna gidiyordu, bunu inkâr etmiyordu. Ama ben… ben üzülüyordum.
Amacım onu bu hâle getirmek değildi. Sadece… kendi koyduğu kurallara uymakta zorlandığını fark etmiştim. Ve aslında fark ettirmeden yardım etmeye çalışıyordum ona. Ondan uzak durarak, sınavı kazanarak en azından aramızdaki statü farkını kapatabilirdim. Belki o zaman, aramızdaki mesafe de biraz olsun azalırdı.
Osman sonunda dayanamadı. “Senden uzak durmak için belki hayatına birini bile alabilir,” dedi gözlerini kısıp. “Çünkü sana bir şeyler hissediyor oluşunu kabul edemiyor. Öğrencisine çekildiği için kendini suçlu görüyor. Ama onda
