Yağız Hoca’nın yüz ifadesine gülmemek için kendimi zor tuttum. Ama Osman… o çoktan kahkahayı basmıştı içimde.
“Doğa!” dedi Yağız, sesi sertleşmişti. Sinirliydi.
Kendimi toparladım, gülümsememi bastırarak başımı eğdim.
“Efendim hocam?”
“Ne yapmaya çalışıyorsun?”
Omuz silktim, sakin bir ses tonuyla cevapladım:
“Bir şey yapmıyorum hocam. Uzak duruyorum işte… Sizin de dediğiniz gibi, doğrularınıza saygı gösteriyorum. Bunu istemediniz mi benden?”
Sözlerimden sonra yüz ifadesi değişti. İyice morali bozulmuştu.
Gerçek şu ki, ben de üzülüyordum. Ama… bu mesafeye ihtiyacım vardı.
Kafamı dağıtmam, kendime gelmem gerekiyordu.
Sınava çalışıp, kendimi ispatladığımda karşısına çıkacaktım.
Şimdilik uzak durmak, en doğrusu buydu. Hem onun için… hem de benim için.
Sadece “Tamam.” dedi. Ve ardın
