Aral daha fazla arabada kalamayacağını anladığında kapıyı açıp, dışarı çıktı. Çocukluğunun geçtiği sokaklara uzun uzun baktı. Çocukluğu, okul yılları, yaramazlıkları tek tek gözünün önünden geçerken dudakların da kısacık bir tebessüm belirdi. Ama bu tebessüm çok kısa sürdü. Sokağın başından, yavaş adımlarla ona doğru gelen adamı gördüğünde derince yutkundu. Ellerini iki yanında sıkıp yumruk haline getirdi. Ayağını bir adım atmak için uzatsa da geri çekti. Şimdi koca bir adam değil de yaramazlık yaptığı için korkuyla babasını bekleyen bir oğlan çocuğu gibi hissediyordu. Başını eğdi ama bir saniye sonra geri kaldırdı. Babası adım adım ona yaklaşırken, kalp atışlarını sakinleştirmek için derin bir nefes alıp adım attı. Evlerinin olduğu aparmana doğru yürüyüp babasından önce ulaştı. İki dakika
