42. YENİDEN...
ASİYE'NİN AĞZINDAN... Yerde hareketsiz yatan kadına bakıyordum. Bir zamanlar o da aynı şekil bakıyordu bana ama onun gözleri benimkinin aksine acımasızlık doluydu. "Yardım edin..." diye inledi sessizce. Sanki birisi beni olduğum yere çivilemişti. Kalbim küt küt atıyordu. Çırpınışları karşısında hareketsiz kalışımla öylece bekliyordum. Vicdanımın sızlayan yanına inat içimdeki öfke fokur fokur kaynıyordu. Bende tıpkı böyle yardım çığlıkları atarken ne kimse sesimi duydu ne de çekip kurtardı... Acılar içinde bağlandığım o sandalyede kendimden geçene kadar acımasızca dövülmüştüm. İşte bundan elim gitmiyordu ona yardım etmeye... "Bebeğim..." dediğinde soğuk bir kış günü üzerimden aşağıya bir kova suyun döküldüğünü hissettim. "Bebeğim ölecek yardım et Asiye!" Ölmek... Yaşamak varken öl
- Yazar
