41. VURULDUM AMA KURŞUNLA DEĞİL, İHANETLE...
ASİYE'NİN AĞZINDAN... Hangi parçasından tutacağımı şaşırdım. Barış öyle bir dağılmıştı ki toplamam mümkün değildi. "Barış!" diyip yanına koştum, çömeldim. "Ne oldu sana?" "Ölüyorum..." dedi. İşte tam o an sarsıldım. Yere eğilmiş başını kaldırmak için yüzünü avuçlarımın arasına aldım. "İzin vermem!" dedim. Baktı, baktı... Bakışlarındaki soğukluk beni kendinden uzağa taşıdı. "Elvan'ı getiriyorlar." dedi. Şimdi belli olmuştu. Barış'ın ayaklarını güçsüzleştiren asıl mesele kız kardeşiydi. "Sen burada durma, yukarı çık. Ben yanına gelene kadar da aşağı inme." "Çıkmıcam." dedim. "Asiye lütfen! Bak ne olursa o benim kardeşim ve kardeşimle baş başa olmak istiyorum." Ne diyebilirdimki? Benim amacım zaten aralarına girmek değil, ortamı yatıştırmaktı. "Peki." dedim ve usulca yukarı çı
- Yazar
