Keşke beni uyandıran şey alarmım olmasaydı. Burnuma güzel poğaça kokusu gelseydi. Annemin, en son üç yıl önce yediğim, çok sevdiğim cevizli kekinin kokusunu alsaydım.
Ama bu artık imkansız gibi bir şeydi. Gözlerimi araladım. Krem rengi tavanımı izlerken aniden yana döndüm. Telefonum koyduğum yerde ancak yüzüstü düşmüştü. Uyurken çarpmış olmalıydım.
Ah, Ecmel.
Heyecanla telefonu kaldırdım. Gördüğüm yüz gülümseme neden olurken kameramı kapattım. Mutlu olduğumu görmemeliydi.
"Begüm!" Odamın kapısı aniden açıldığında telefonu kucağımda ters çevirip sinirle abime baktım.
"Kapı çalmayı öğren artık."
"Sen de ses vermeyi öğren. Dışarı çıkıyorum. Annem uyuyor. Onunla ilgilen."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım. "Dışarı çıkıyorsun? Sen?"
"Kaşınma Begüm." Odadan çıkacakken durdu ve tekrar bana döndü.
