17 gün.
Parmağımda Umut Atıfoğlu'nun yüzüğünü taşıyalı 17 gün olmuştu. İki haftadır her şey o kadar yolunda gidiyordu ki artık kötü ve umutsuz düşüncelere hayatımızda yer yoktu. Umut günde neredeyse dört öğün yemek yiyordu. Tabii ki zorla. Kahvaltıda birlikte hunharca patates ve tost yiyorduk. Artık aklı ve midesi de alışmış olacak ki ben hazırlamadan patatesleri dilimlemeye başlıyordu.
Not terapisine ise tam gaz devam ediyorduk. Yatak odasının kapısında bana evlilik teklifi yaparken sorduğu soru asılıydı. Sanırım bu onun da hoşuna gitmişti ki evin içinde elinde yapışkan not kağıtları ile geziyordu.
"Güzelim?"
Güncel olayları takip işi de son gaz devam ediyordu tabii. Dikkatimi kucağımdaki bilgisayardan alıp kapıda dikilen Umut'a verdim.
"Efendim canım?"
Ellerini kaldırdığında
