Bir şeyin olmasını ne kadar çok istersen o kadar çekilirmiş ellerinden. Benim parmaklarımın ucunda gerçekleşmesini istediğim büyük bir duam vardı. Yalnızca hayalim değil, Umut benim duamdı. Yaşamasını deli gibi istiyordum. Ondan bir nefes bile fazla yaşamak ağır gelmeye başlamıştı yüreğime.
Bu hastalığı onun başına bir başkası getirmiş olsaydı ellerimde suçlayacak bir isim olurdu. Ama ona bu hastalığı veren Allah'tı. Benim de elimden gelen tek şey onun için dua etmekti.
Yaklaşık dokuz gündür kendi evim ve Umut'un evi arasında mekik dokuyordum. Bundan rahatsız olduğum söylenemezdi. Dokuz gün içinde iki kez kriz geçirmiş ve ikisini de sağlıklı bir şekilde atlatmıştık. Ona, ben yanında yokken kötü bir şey olma ihtimali yoktu. Çünkü neredeyse günün her saati onunla birlikteydim. Beni unuttu
