Hazar Şahindağ
Arabaya doğru yürürken ellerimi sıkıca yumruk yaptım. Mihrimah arabanın camından bana meraklı gözlerle bakıyordu. Onun güvenliği benim önceliğimdi. İçimdeki fırtınayı bastırarak arabaya bindim. Yüzünde yorgunluğun izleri vardı, ama gözlerindeki endişe parıltısı beni daha da huzursuz ediyordu.
Hafifçe gülümsedim ama içimdeki karmaşa yüzüme tam olarak yansımadı. Mihrimah da sessizce bana baktı, bir şeylerin ters gittiğini sezmiş gibiydi ama konuşmadı. Motoru çalıştırdım ve sessizlik içinde yola koyulduk.
Yol boyunca babamın söyledikleri, Sidar’ın tehdidi, polislerin peşime düşmesi zihnimde dönüp durdu. Bu durumu Mihrimah’a nasıl anlatacağımı düşünüyordum. Eve vardığımızda üzerime çöken ağırlık daha da arttı. Mihrimah’ı yavaşça içeri yönlendirdim. Konak sessizdi, henüz harek
