Urfa'da geçirdiğim bir hafta, hayatımın hiç de kolay olmayacağını gösteriyordu. Bu şehre hiçbir şekilde kabul edilmemiştim. Gündüzleri Kenan'la birlikte restoranda vakit geçirmek güzeldi, ama akşamları eve döndüğümüzde gerilim dolu anlar yaşanıyordu. Yemeklerde, oturma odasında ve her anın içinde gizli bir gerilim hissediliyordu.
Kenan'ın ailesi, beni sevmemekten ve bu duygularını açıkça belli etmekten çekinmiyorlardı. Gözlerindeki soğuk bakışlar, sessizce yargılamaları ve alaycı gülüşleri, beni adeta cehenneme sürüklüyordu. Evdeki her an, gerginliğin ve huzursuzluğun bir göstergesiydi.
Her adımda, her sözde, belli belirsiz bir savaş atmosferi hüküm sürüyordu. Kırılganlığımı, incinmişliğimi saklamaya çalışsam da, içimdeki acı hiç eksilmiyordu. Kendimi yabancı, kabul edilmemiş ve istenme
